زندگی تو در ضربان نبض جسمت نبود همانطور که مرگ تو در گرفتگی رگی از قلب یا از کار افتادن سلولی از مغز نبود . هستی تو آنقدر در ایمان و اعتقادت در آمیخت که مرزهای هولناک ترس و دلبستگی را ویران ساخت و به مرگ نگاهی تازه افکند .

 شاید حرمت احساسی با شکوه در ذهن مردمی ترسو بشکند و یا طرحی نو در ذهنی همیشه در رکود ، رسوب کند. غیر ممکن نیست اگر پایبندی به زمین و هر آنچه در آن است اندیشیدن بی پروا را از یاد آدمی ببرد. بی شک جسمی زیبا اما خفته در خاک خواهد پوسید و صدا در حنجره ای در دام تردید خواهد شکست . اما تو که حریم آدمیت را به خوبی پاس داشتی و دوست داشتن را هر روز تکرار کردی این شایدها و بایدها را در برابر خود تسلیم نمودی .

سرود شورانگیز بندگی در متن موسیقی ناب حظور در محضرخداوند چنان از نهاد تو برآمد که دیگر مرگ نتوانست با دلیلی بی ارزش تو را به خویش فرا خواند. شعور تو ، تو را به جایی رساند که شهامت افکارت هر احساس با شکوهی را با شکوه تر ساخت و شور انسان بودن هر طرح نویی را به معجزه ای برای ادامه حیات دیگران تبدیل کرد . تو ثابت کردی که می توان در گذر فصول تاریخ زنده ماند و نپوسید .  

تو از مرگ نهراسیدی اما از پایمال شدن غرور و آزادگی ات در زیر چکمه های استبداد ترسیدی .

تو ترسیده بودی از اینکه اندیشه هایت که همیشه زمزمه ای از خدا را در پس خود داشت در قانون ننگ آور بی تفاوتی از یادت برود .

فیزیک میگوید جاذبه زمین همه چیز را به سوی خویش می کشد اما مردمانی که آدم بودن را به زنده بودن ترجیح می دهند خود جاذبه می سازند .

آری تو جاذبه ای داری که می توانی مرا تا مومن بودن همراهی کنی.

نویسنده:ترجیحا؟

خاطره ای شوم ذهن مرا تسخیر کرده و موجی از غم را به دوردست ترین مویرگ های جسمم می فرستد .

تک تک سلول هایم از مرور آن روز از شرم بر خود می لرزند واین روح من است که هردم به درد می آید .

در این میان قلم من که تنها شاهد تورم اندوه در شریان های زندگی ام است مرا به نوشتن وا می دارد

اما برای چه کسی ؟

  دکتر چمران  نام شما را بارها از پدرم شنیده ام نمی دانم کجا و چگونه با شما آشنا شد اما می دانم که چه با شکوه است آن هنگام که حنجره و اندیشه ایی بی ریا با احترام و اعتماد از جوانمردی سخن بگوید .

این راز را برای شما فاش می کنم چرا که نیازمند طبیبی هستم و شما را در نجات خویش توانا می دانم.

خانه ما از مرزهای ایران زمین دوربود اما پدرم که حریم وطن را همانند حریم خانه اش مقدس می پنداشت با شنیدن خبرهجوم دشمن همچون بسیاری از هم نسلانش بر آشفت و ما را به خدا وخود را به سرنوشت سپرد و راهی آینده ای نا معلوم شد ............

ظهر بود و من پس از تقسیم شادی های کودکانه ام با همسالان خود به خانه بازگشتم مردی را در گوشه اتاق دیدم با شکافی در سر، انگشتی قطع شده ، لخته های خون که در بستر زخم های عمیق اش خودنمایی می کرد،

باندهای سفیدی که توان پنهان کردن خون گرمش را نداشت و ریه هایی که پرازخلاقیت دانشمندان سرزمینهای

دور بود و تنها برای او سرفه های خونین را به ارمغان آورده بود اما غرور نجیبش او را همچنان راست قامت نگاه داشته بود . او پدرم بود اما من او را نشناختم و این آغاز ماجرا بود .

با دیدن من لبخندی بر چهره اش آمد که برای چند لحظه تمام آنچه را که بر او گذشته بود از یاد برد به سختی به سوی من آمد ، اما من که او را بیگانه ای خونین می پنداشتم از او ترسیدم و در آغوش مادرم پناه گرفتم .

دکتر چمران این را فقط به شما می گویم ، من از پشت دیوار اشک لرزش زانوان پدرم را دیدم ، قامتی که گلوله های مرگ آور دشمن آن را تکان نداده بود و زانوانی که با صبر در برابر تکه تکه شدن همسنگران بچه سالش لرزش را بر خود حرام کرده بود ، اکنون می لرزد . شاید هرگز به فکرش خطور نمی کرد که روزی برسد که فرزندش او را نشناخته و از او بترسد آری این نیز یکی از ابعاد جنگ بود ، براستی چند مرد دیگر در خانه هایشان شاهد این حادثه بودند .

دکتر چمران سال های نبودن او سال های بزرگ شدن من بود من می توانم بوی خون و مرگ درد آورش را از یاد ببرم اما محو شدن لبخند و نگاه غریبش هرگز از ذهنم محو نمی شود .

پدرم می گفت مردانی چون شما برای زنده ماندن نیازی به اکسیژن هوا ندارند می گفت اکسیژن حیات بخش شما ایمان شماست اکنون ای زنده تر از تمام اطرافیانم نشانه ای از سوی شما کافی است تا بپذیرم نشناختن او گناه من نبود . 

نویسنده:ترجیحا ؟

هرکه شد محرم دل در حرم یار بماند  

                                       آنکه این کار ندانست در انکار بماند

ازصدای سخن عشق ندیدم خوشتر

                                          یادگاری که در این گنبد دوار بماند

خرقه پوشان همگی مست گذشتند و گذشت

                                      قصه ماست که در هر سر بازار بماند

ازجمال تو چنان صورت چین حیران شد

                                      که حدیثش همه جا بر درو دیوار بماند

شاعر:؟

تصویر اندازه واقعی درادامه مطلب

در زندگی هر انسانی لحظاتی اتفاق می افتد که بسیار عجیب است.در آن هنگام انسان پایش را از حصار محدود و کوچک ماده بیرون می گذارد .

در آن احساس بینهایت زیبایی انسان پی می برد که این دنیا در مقابل روح بزرگ و آسمانی او چقدر کوچک و ناچیز است.

این لحظات از لحاظ مدت شاید کوتاه باشند اما می توانند در مقابل ، حتی فراتر از دیگر لحظات عمر هر انسان به حساب آیند .

چه زیباست زیباترین احساسها   و در این هنگام تورا به یاد آوردن که صحنه پرواز تو از طبیعت کوچک و محدود این دنیا مملو ازاین احساس و ادراک غیر قابل وصف بوده است.

من هرگاه در زندگی ام اینگونه احساسی پیدا کرده ام و به اوج رسیده ام خود را به تو نزدیک تر احساس کرده ام و مقایسه ای که بین این حس زیبایی خود و انسانهای دیگر و آن احساس شکوه تو و آن پرواز بی نهایت تو می کنم .

ناخودآگاه تورا تقدیس می کنم که در مقابل تمام این زیباییها تو با چه فاصله ای بالاتر و فراتر هستی

تورا تقدیس می کنم که چه زیبا به اوج رسیده ای و با نگاه کردن به بی کرانهای عشق تورا میبینم و به تو افتخار میکنم آنگاه که در خود نمی گنجم.

من بخاطر تو این وبلاگ را راه اندازی نمودم و سعی دارم تا ذره ای از آن احساس بی نهایت را که از با تو بودن به آن رسیده ام به نمایش بگذارم و به دیگران هم انتقال دهم تا آنها را هم در این شکوه فراتر از ماده شریک نمایم.

اما احساس می کنم که هر چه کردم جز ظاهری و نمایشی کم اثر چیز دیگری نبود .

آنها که در خستگیهای کشنده دنیا خود را رها می پندارند، اگر تو را بشناسند و با تو پرواز درآیند!!

از خدایم می خواهم که به این کارهای کوچک وسعت و نورعطا فرماید و ما را در رسیدن به ادراک بینهایت و پروانه شدن و سوختن  هدایت فرماید.

قسم بر لحظه های مهربانی

                                که می بارد زدل نوری نهانی

قسم بر آیه های لذت عشق

                               که خواهشهای دل کرد آسمانی

من امشب مست و مجنون وخرابم

                                 بیا و کن از این پس مهربانی

زرنگ خستگیها دل بریدم

                                   بده رنگی که باشد آسمانی

بده رنگی که دل مجنون خرامد

                               به جام می کن اکنون دلستانی

مهدی

آن چیزی که عیارعاشق را بالا می برد،دارا بودن دردورنج است که ناخالصی ها رااز او دور می کند،تا جایی که جز عشق از او نمی تراود، پس اگر چیزی غیر از عشق  در وجود او باشد،در همین دنیا رسوا می شود ، چه برسد به آن دنیا. لذا می فرماید:

         "در این سه نعمت(یعنی سه چیزی که غم ودرد به من می دهد)تو را شکر می کنم،نمی توانم بر این نعمت ها تو را شکر کنم، ولی به خود جرات می دهم که از تو بخواهم که این اکسیر مقدس را تباه نکنی"

امام صادق (ع) می فرماید:

    "و لو حجب الحزن عن قلوب العارفین ساعه لاستغاثوا"

     "اگر یک لحظه حزن رااز قلب عارفان بگیری،فریادشان بلند می شود."

مرا دردی است اندر دل که درمانش نمی خواهم

                                     گرفتار همین باشم که پایانش نمی خواهم

                                                          ***

آری شهید چمران به همین  دلیل حاضرنیست که به هیچ وجه از این درد فارغ شود،لذا می فرماید:

"خدایا من نمی توانم این نعمت را شکر کنم، ولی می توانم به خودم جرات بدهم از تو بخواهم که این درد وغم را از من نگیری"

در واقع این شهید از مصادیق عارفان در این حدیث شریف است.

شهدا،شخصیت هایی هستند که وقتی شهید می شوند،وجودشان رمزی می شود.آری،شهیدان یک حقیقت پیچیدهای هستند و این به دلیل آن است که نظر به وجه الله می کنند و مستغرق در ذات الهی و غرق در دریای بی انتها می شوند.بر این اساس،دیگر حدی ندارد،لذا قابل تعریف نیستند. این که خداوند می فرماید:

"عند ربهم یرزقون"،عند معانی بسیاری دارد،یعنی شهدا وجودشان رمزی می شود، که حد را می شکند و آن چیزی که حد ندارد،تعریف هم ندارد.

شهید چمران قبل از شهادتش یک وجود رمزی و شخصیتی پیچیده بوده است.بسیاری از افراد قصد کردند راجع به شخصیت ایشان سخن بگویند و مطلب بنویسند،ولی احتیاط نمودند،چون ایشان یک شخصیت رمزی بود که با شهادتش رمز در رمز شد.

با صبا در چمن لاله سخن می گفتم     که شهیدان کی اند این همه خونین کفنان

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم    از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان

بنابراین ما باید به ظواهر قصه بپردازیم و نه به بحر موضوع،زیراانسانراجزباشهادت به آن دیارراه نمیدهند .  

منبع:زمزم عشق دکتر اسمائیل منصوری لاریجانی                    

تقدیم به روح مصطفی عزیز:

هدفم شمع شدن نور شدن سوختن است        

                                               دل دیوانه به عشق تو برافروختن است

دل دیوانه چه غم دارد از این رنج و بلا

                                             سختی عشق به از ننگ زراندوختن است

هدفم سوختن است نور برافروختن است

                                            جامه ننگ به ظلمت زدگان دوختن است

                                                                                              مهدی 

مصطفی عزیز

از آنجا که وجودت سراسر نور شده است و به بارگاه عشق راه یافته ای ،

تنها کسانی می توانند با روحت هم پرواز شوند و در آن ادراک بلندت غرق شوند ، که بارقه ای از عشق و اشک در وجودشان می تراود .

اینک با توکل به خداوند متعال سعی داریم که به اندازه وسعمان و قدرت وجودیمان  تو را بشناسیم و بشناسانیم.

از خداوند بزرگ برایمان سعه صدر ،قدرت بیان،درک عمیق و قلمی رسا بخواه.

از خداوند برایمان لیاقت پیوستن به دوستانش را طلب کن.

مصطفی جان ،عشقت وجودمان را تسخیر کرده است،و خدای را سپاسگزاریم از بابت این نعمت بی پایان

دوستان و خوانندگان عزیز و باوفا و دوست داشتنی وبلاگ شهید چمران،از شما تقاضا داریم که ما را از پیشنهادات و انتقادهای خود بهره مند گردانید تا بتوانیم با ایجاد محیطی بهتر و شایسته تر آسمانی بودن را با روح شهید مصطفی عزیز تجربه کنیم و با روحش هم پرواز شویم.

با سپاس فراوان _مهدی

مدتهاست که قلبم در تنهایی و انتظار می سوزد.

تو را می بینم و خود را می بینم

گره گشایی را در نگاهت جستجو می کنم که  هر روز به من می نگری

اشکهایم می ریزند

اما آیا متصل خواهند شد؟

آیا روزی می رسد که این اشکهای تنها در برکه ی بی کسی ام به اقیانوس نگاهت که به شوق زیستن در نور به خدایت اتصال یافته است متصل شوند؟

آیا روزی می رسد که من هم چون تو پروانه ای پر از شور و شوق و تنها و بی کس خود را به دامان آتش بسپارم،تنها و بی کس پرواز کنم و از دام لذات پست آزاد شوم.

آیا می رسد آن روز؟

آیا می رسد آن روز که تنهایی ها به جمعیت اتصال یابند...

اما نه این جمعیت

نه این جمعیت در خواب رفته ی اجتماع روز

نه آنهایی  که تو را احساس نمی کنند

با روح زنده و نظاره گرت پرواز نمی کنند

بلکه آن جمعیتی که عشق و زیستن و حیات را در سوختن جستجو کردند.

آنها که در سوختنشان و در خاکستر شدنشان به حیات ابدی رسیدند.

آیا آن روز می رسد که اشکم را به دامان بگیری و دستهایم را در دست گرمت بفشاری و آن همه شور را در قلبم ایجاد کنی

تو پرواز را به من آموختی

تو شوق عشق را به من نمایاندی و شوق بی انتها شدن را در قلبم حضور  دادی

تو بارها و بارها اشک را از چشمانم رویاندی

تو بودی که نگاهم را به هستی تغییر دادی

تو بودی که نگاه دنیایی و پست را در چشمانم آنگونه که بود نمایاندی

اما من چه کردم ؟

من چه کردم؟

اشک ریختم

شوق تمنای وصال را در قلبم داشتم ،

اما آمدنم چگونه بود ،آیا آنگونه بودم که می بایست؟

تنهاییهایم را بگو      بی کسی هایم را بگو

از خود نمی گویم

زیرا آنگاه که می خواهم از خود بگویم آن شوق بی نهایت را گم می کنم

پس بگذار تنها از تو بگویم

بگذار تنها به تو بنگرم

بگذار تنها خود را در تو ببینم

چون آنگاه که به خود می نگرم نا امید می شوم

بگذار اشکهایم بریزند

بگذار این سیل بی نهایت مرا در خود فرو برد

به امید آن روز که نیستی عشق را در هستی وجودت به من هدیه کند

بگذار در این انتظار سخت به سر برم

بگذار تا بسوزم

بگذار تا ذره ذره شوم

بگذار که شعله های وجودم مرا به دامان مصیبت و بلا و درد فرو برند.

بگذار آنچنان باشم تا شاید روزی از این مصیبت و از این بلا پرواز کردنی را...

(مهدی)

 دانلود فایل صوتی متن   دانلود

  چه زیبا زیستی که پایان انتظار سبزت سرخی خونت بود.

پایان تو حقا که پایان نبود.

بلکه آغاز بود برای رسیدن و رساندن

دستهایی که محتاج دستگیری و قلبهایی که در انتظار توجه و نوازش اند

مدتها بود که از سوختن در تاریکی و سیاهی ها رنج میبردم

و هر بار که به دنبال نور می رفتم وسوسه خواب شوق حرکت را از قلبم می ربود

تا بدانجا که تو آمدی در پهنه قلبم و در این طوفان وحشت زا تو را دیدم

اولین چیزی که مرا مسحور و شیفته تو کرد، زیبایی و لذت سوختن در نگاه تو بود

دیدم که رنج و بلا آنگونه که می گویند زشت نیست

فهمیدم که راز زندگی و مفهوم حیات در آرام نشتن به گوشه ای برای به حدکثر رساندن لذات و راحتی ها نیست

دانستم ، آنها که به دنبال لذت و راحتی می دوند کمتر به آن می رسند، زیرا که ندانسته رنجها را به جان می خرند تا شاید روزی آرامشی!

و نهایتشان مرگی خاموش!

تو به من آموختی زیباترین زیستن را.

آنجا که با تمام وجود و اختیار به لذات و تمعتعات حیات دست رد میزنی و خود را به دامان حرمان و تنهایی و درد می افکنی و بلا و مصیبت را به جان می خری تا شاید ذره ای از درد محرومان بکاهی و رنج آنان را به دوش کشی.

این است حیات تو

و این نگاهی است که بسیاری از مردمان روزگار از آن بی خبرند و حتی آن را انکار می کنند.

آنها گم گشتگانی هستند که زیستن را به بهای خاموشی خریده اند و انگونه که تو گفتی اسیر و برده حوادثند.

بگذار تا بگویند.

بگذار تا هرچه می خواهند در آن تاریک سرایشان بگویند و هرچه را که نمی بینند حقیرانه تفسیر کنند .

چه خواهند گفت ان هنگام که صبح روشنایی از پس شب تار طلوع کند؟؟

دریافت فایل صوتی متن

قصه شمع