...

من مي خواستم عشق زن را با پرستش خداي يگانه مخلوط كنم.مي خواستم "پروانه" را بپرستم و اين پرستش را درفلسفه وحدت, جزئي از پرستش خدا بشمارم ; مي خواستم در وجود او محو شوم وحالت فنارا تجربه كنم, مي خواستم زندگي زناشوئي را به پرستش و فنا و وحدت بيا يزم, مي خواستم خدا را لمس كنم, مي خواستم جسم وروح را به هم بياميزم, مي خواستم هستي را در خدا وخدا را در پروانه خلاصه كنم...ولي او چنين ظرفيتي را نداشت وشايد ديگر كسي پيدا نشود كه چنين ظرفيتي را داشته باشد...( از كتاب: خدا بود وديگر هيچ نبود)

*****

...

تو اي بشر , حق نداري آن چنان در عشق كسي فرو روي كه خدا تحت الشعاع قرار گيرد.

اما اي خدا ,اين انسانهاي پاك تجلي وجود تو اند.من آنها را مي پرستم زيرا خليفه تو اند.من آنها را دوست مي دارم زيرا تو آن ها را دوست مي داري.

اي خدا, مي خواهم كسي را دوست بدارم كه ملموس باشد, بتوانم با همه ي ابعاد وجودم,از روح ونفس وجسم آن معبود را حس كنم, با دستم لمس نمايم , با چشمم از زيباييش لذت ببرم, با قلبم از احساسات پاكش آگاه شوم وبا روحم با او به معراج بروم,همه ابعاد وجودم را قرباني وجودش كنم وازفنا شدنم بزرگ ترين لذت ابديت را حس كنم.

اما خدا نمي خواهد, خدا اجازه نمي دهد, معشوق را از ما مي گيرد و آدمي را در گردابي از غم وحسرت فرو مي برد.(ازكتاب: نيايش ها)