از درد مي خروشم، از غم مي سوزم، و مي بينم که حياتم دود مي شود و به آسمان مي رود، مي‌بينم که فرزندانم، برادرانم بخاک و خون مي غلطند، مي بينم که سنگ را بسته اند و سگ را گشاده اند، هر لحظه خبري مدهش فرا مي رسد، رنجي و شکنجه اي بر قلب مجروحم، فشاري بر پاي خونينم، اشکي در گوشه ديدگانم، سوز و جوشي در همه اعصابم، به درگاه خدا دعا مي کنم، دعائي که در يک حلقومم مي سوزد، دعائي که از عصاره وجودم سرچشمه مي گيرد. دعاي يک آدم دردمند و دلشکسته، دعاي مستولي که مستأصل شده، دعاي فرماندهي مجروح که نيرويي در دست ندارد. خدايا، من بنده توأم، من از خود چيزي ندارم که بخاطر خود فکر کنم. من بازيافته‌ام، من کشته ام، من رفته ام، ديگر مني از من وجود ندارد، اما آنچه از آن رنج مي برم سرنوشت مستضعفين است، سرنوشت انقلاب است، سرنوشت ملت است، سرنوشت جوانان بيگناهي است که همه روز بخاک مي غلطند، ناراحتم که يک قصاب کثيف با پنجه هاي خونين خود رسالت مقدسي را به سقوط بکشاند، خدايا، چگونه شاهد باشم که حق بميرد و ظلم و کفر و جهل، قهقهه‌هاي مستانه سر دهد و خدا و پيغمبر را مسخره نمايد، و مستکبرين دنيا نابودي حق پرستان را جشن بگيرند و با خيال راحت به مکيدن خون بينوايان و نابود کردن آزادمردان بپردازند.

خدايا اگر مي خواهي مرا بگذاري، حاضرم، اگر مي خواهي مرا قرباني کني، با کمال آرزو، اسمعيل وار آماده ام، اما اي خدا چگونه اجازه مي دهي که اين جوانان پاک مثل برگ خزان بر زمين بريزند؟

چگونه راضي مي شود که بچه هاي کوچک بيگناه قطعه قطعه مي شوند؟ چگونه.

اينان براي آنکه نميرند، آنقدر خود را کوچک مي کنند که گويا مرده اند؛ هميشه تسليم قيود ذلّت بار و شرايط ننگيني هستند که زندگي بر آنها تحميل مي کند. آنها شرف و حيثيت خود را مي‌دهند، شخصيت و ارزش انساني خود را فدا مي کنند، روح خود را از دست مي دهند، حيات حقيقي خود را نابود مي کنند، تا زندگي مادي جسد را تأمين نمايند، مانند کرمي که در لجن مي‌لولد و خودش است که بوي تعفن ننگ و ذلّت و پستي را استشمام مي کند، و با ننگ و ذلّت نفسي مي کشد.

اما انسانهاي آزاده، ممکن است کوتاه زندگي کنند، ولي تا آنجا که زنده هستند براستي زندگي مي کنند و با اختيار خود نفس مي کشند، سرور و آقاي حيات خود هستند، از کسي و چيزي نمي ترسند، محکوم اراده ديگري نيستند، ديگران تسليم او هستند، محيط تحت تأثير اراده او قرار مي گيرد، خواسته او در همه جا جاري مي شود، تا زنده است براستي زندگي مي کند، از مرگ نمي ترسد. هيچ چيزي آزادي او را محدود نمي کند، هيچ عاملي حتي مرگ او را ذليل و زبون نمي نمايد، و هنگامي که مرگ فرا رسيد، با کمال افتخار و شرف آن را مي پذيرد، و زندگي پرثمر ديگري را شروع مي کند رمز قدرت و شخصيت او در همين جاست که اسير زندگي نيست، به خاطر زندگي حاضر نيست که شخصيت انساني خود را از دست بدهد و از نظر روحي بميرد.

اکنون بر ما رحمت کن که در برابر این شهدای خونین کفن که از ورای آسمانها همچنان نگرانند شرمنده نشویم.

قلبي حساس دارم که نوازش نسيم حيات آن را مي‌لرزاند ، زيبايي غروب و طلوع آفتاب ديوانه‌اش مي‌کند ، آسمان بلند پرستاره مستش مي‌نمايد . مرغ‌هاي هوا و ماهي‌هاي دريا جذبش مي‌کند ، کوه‌هاي بلند ، افق بي پايان و اقيانوس بي کران به ابديتش مي‌برد.

اين احساس مرموز قلبي ، مسحور عظمت و زيبايي عالم خلقت مي‌شود و مرا در مقابل خالق آن وادار به سجده مي‌کند همان احساس نيز تار و پود قلبم را به عشق علي به لرزه مي‌اندازد و مرا اين چنين شيفته و شيداي او مي‌کند.

 کتاب رقصی چنین میانه میدانم آرزوست