بسم الله الرحمن الرحيم

اينها را به نيت آن ننوشته‌ام که کسي بخواند ، و بر من رحمت آورد ،‌بلکه نوشته‌ام که قلب آتشينم را تسکين دهم ، و آتشفشان درونم را آرام کنم .

هنگامي که شدت درد و رنج طاقت فرسا مي‌شد ، و آتشي سوزان از درونم زبانه مي‌کشيد و ديگر نمي‌توانستم آتشفشان وجود را کنترل کنم ، آنگاه قلم به دست مي‌گرفتم و شراره‌هاي شکنجه و درد را ، ذره ذره از وجودم مي‌کندم و بر کاغذ سرازير مي‌کردم ... و آرام آرام به سکون و آرامش مي‌رسيدم .

آنچه در دل داشتم ، بر روي کاغذ مي‌نوشتم و در مقابلم مي‌گذاشتم ، و در اوج تنهايي ، خود با قلب خود راز و نياز مي‌کردم ، آنچه را داشتم به کاغذ مي‌دادم و انعکاس وجود خود را از صفحه مقابلم دريافت مي‌کردم ، و از تنهايي به در مي‌آمدم ...

                                                  ادامه مطلب.....

‌و همه حيات خود را به اين زيبايي خدايي بسپارم ، و اين زيبايي سحر انگيز با پنجه‌هاي هنرمندش ، با تار و پود وجودم بازي کند ، قلب سوزانم را بگشايد ، آتشفشان درونم را آزاد کند ، اشک را که عصاره حيات من است ، آزادانه سرازير نمايد ، عقده‌ها و فشارهايي را که بر قلبم ، و بر روحم سنگيني مي‌کنند بگشايد ، غمهاي خفه کننده را که حلقومم را مي‌فشرند ، و دردهاي کشنده‌اي را که قلبم را سوراخ سوراخ مي‌کنند ، با قدرت معجزه آساي زيبايي تغيير شکل دهد ، و غم را به عرفان و درد را ، به فداکاري مبدل کند ، و آنگاه حياتم را بگيرد ، و من ، ديوانه وار ، همه وجودم را تسليم زيبايي کنم ، و روحم به سوي ابديتي که از نورهاي « زيبايي » مي‌گذرد ، پرواز کند ، و در عالم آرامش و طمأنينه ، از کهکشانها بگذرم ، و براي لقاء پروردگار به معراج روم ، و از درد هستي و غم وجود بياسايم ، و ساعتها و ساعتها در همان حال باقي بمانم ، و از اين سير ملکوتي لذت ببرم .