انسان مخلوق عجيبي است؛ از لحظه اي که چشم به جهان مي گشايد، همه دنيا را براي خود مي‌خواهد، همه آمال و آرزوهايش بر محور «من»، و «خود» دور مي زند؛ تصور مي کند که همه دنيا براي رضاي خاطر او و تأمين لذات او خلق شده است؛ معيارهاي او بر اساس مصالح و منافع او تغيير يافته و حق و باطل را بر پايه خودخواهي و مصلحت طلبي خود توجيه مي نمايد .

اين همه خودخواهي؛ کينه و حقدها ، آتش افروزيها، غرورها، حق کشيها، خونريزيها، اختلافها و کشمکشها؛ از همين جا سرچشمه مي گيرد تاريخ جهان؛ صفحه تمام نماي اين خصيصه فطري انسانهاست.

در دنيا انسانهايي نيز يافت مي‌شوند ‌که عمق ديدشان با ديگران تفاوت دارد، به لذّات مادي دنيا راضي نمي شوند، به مال و جاه و اولاد علاقه چنداني ندارند، به آرزوهاي زودگذر دل نمي‌بندند، و به طور کلي اسير دنيا نمي شوند ولي در عين حال به «خود» و به «من» علاقمندند. «منِ» آنها والا مقام است و خواسته هايي والا دارد و هيچگاه خود را سرگرم بازيچه‌هاي دنيا نمي کند، آرزوهاي آن آسماني و خدايي است، به بينهايت و ابديت اتصال دارد و همه دنيا را در بر مي گيرد، از معراج روح سيراب مي شود و در بعدي روحاني و خدايي سير مي کند. ولي به هر حال رنگي از خودخواهي و خودبيني در آن وجود دارد .

ای خدای من چه کنم که چه کسی را غیر از علی و شاگرد مکتب مقدسش دکتر چمران داشته باشم .

مگر می شود آدم وقتی که این همه انسان خوب کنارش است برود سراغ انسانهای ناچیز چون انسانهای امروزی دل ببندد وقتی که من علی را دارم چرا باید به یک انسان بی ارزش دل ببندم .

این علی کسانی را پرورش داده است که درک کردنشان برای ما خیلی سخت است .

شاگرد مکتبش دکتر چمران ،چه کنم که همه چیزم شده است.

علی،علی،علی

و چه کنم با عشق چمران،چمران ،چمران.

یادداشتهای یک نوجوان

معرفی علی:

علی محمدی نوجوانیست 12 ساله که در سال اول راهنمایی در حال تحصیل است

ویژگی های خاص و منحصر بفردی دارد.یکی از این ویژگی ها عشق شدید او به شهید چمران است .

و همچنین درک بالای او از مسائل و قدرت بیان او.

نام علی در بین بعضی از مسولین رده بالا آشناست زیرا به صورت افتخاری در بعضی از سازمانها مانند محیط زیست و میراث فرهنگی همکاری دارد.

او در سن 7 سالگی پدر خود را از دست داده است و در سنین طفولیت از داشتن پدر محروم شده است.

یادداشتهایی دارد که به صورت کاملا خصوصی نوشته است و اجازه خواندن آنها را به کسی نمی دهد.تنها کسی که اجازه خواندن یافت من بودم و بعد از مطالعه این یادداشتها به فکر افتادم که آنها را در وبلاگم درج کنم و به این خاطر از علی اجازه خواستم واو هم به علت احترامی که به من قائل است اجازه داد.

در روزهای آینده انشاالله اولین آنها را درج خواهم نمود

.همه جا به طرفداری حق قیام کرده ام. حق را گفته ام. از مکتب مقدس تو در هر شرایطی دفاع کرده ام. کمال و جمال و جلال تو را به همه مخالفان و منکران وجودت عرضه کرده ام و از تهمت ها و بدگویی ها و ناسزاهای آنها ابا نکردم.

 در آن روزگاری که طرفداری ازاسلام به ارتجاع و به قهقراگری تعبیر می شد و کمتر کسی جرأت می کرد که از مکتب مقدس تو دفاع کند، من در همه جا، حتی در سرزمین کفر، علم اسلام را بر می افراشتم و با تبلیغ منطقی و قوی خود، همه مخالفین را وادار به احترام می کردم و تو ای خدای بزرگ! خوب می دانی که این فقط بر اساس اعتقاد و ایمان قلبی من بود و هیچ محرک دیگری جز تو نمی توانست داشته باشد

مدتهاست که قلبم در تنهایی و انتظار می سوزد.

تو را می بینم و خود را می بینم

گره گشایی را در نگاهت جستجو می کنم که  هر روز به من می نگری

اشکهایم می ریزند

اما آیا متصل خواهند شد؟

آیا روزی می رسد که این اشکهای تنها در برکه ی بی کسی ام به اقیانوس نگاهت که به شوق زیستن در نور به خدایت اتصال یافته است متصل شوند؟

آیا روزی می رسد که من هم چون تو پروانه ای پر از شور و شوق و تنها و بی کس خود را به دامان آتش بسپارم،تنها و بی کس پرواز کنم و از دام لذات پست آزاد شوم.

آیا می رسد آن روز؟

آیا می رسد آن روز که تنهایی ها به جمعیت اتصال یابند...

اما نه این جمعیت

نه این جمعیت در خواب رفته ی اجتماع روز

نه آنهایی  که تو را احساس نمی کنند

با روح زنده و نظاره گرت پرواز نمی کنند

بلکه آن جمعیتی که عشق و زیستن و حیات را در سوختن جستجو کردند.

آنها که در سوختنشان و در خاکستر شدنشان به حیات ابدی رسیدند.

آیا آن روز می رسد که اشکم را به دامان بگیری و دستهایم را در دست گرمت بفشاری و آن همه شور را در قلبم ایجاد کنی

تو پرواز را به من آموختی

تو شوق عشق را به من نمایاندی و شوق بی انتها شدن را در قلبم حضور  دادی

تو بارها و بارها اشک را از چشمانم رویاندی

تو بودی که نگاهم را به هستی تغییر دادی

تو بودی که نگاه دنیایی و پست را در چشمانم آنگونه که بود نمایاندی

اما من چه کردم ؟

من چه کردم؟

اشک ریختم

شوق تمنای وصال را در قلبم داشتم ،

اما آمدنم چگونه بود ،آیا آنگونه بودم که می بایست؟

تنهاییهایم را بگو      بی کسی هایم را بگو

از خود نمی گویم

زیرا آنگاه که می خواهم از خود بگویم آن شوق بی نهایت را گم می کنم

پس بگذار تنها از تو بگویم

بگذار تنها به تو بنگرم

بگذار تنها خود را در تو ببینم

چون آنگاه که به خود می نگرم نا امید می شوم

بگذار اشکهایم بریزند

بگذار این سیل بی نهایت مرا در خود فرو برد

به امید آن روز که نیستی عشق را در هستی وجودت به من هدیه کند

بگذار در این انتظار سخت به سر برم

بگذار تا بسوزم

بگذار تا ذره ذره شوم

بگذار که شعله های وجودم مرا به دامان مصیبت و بلا و درد فرو برند.

بگذار آنچنان باشم تا شاید روزی از این مصیبت و از این بلا پرواز کردنی را...

(مهدی)

 دانلود فایل صوتی متن   دانلود

مقاله ای برگرفته از فیلم راز'the secret"

با استعانت از خداوند متعال سعی دارم نکاتی جالب را برایتان شرح دهم که برگرفته از فیلم راز میباشند.

حتی اگر قبلا هم این فیلم را دیده اید من پیشنهاد می کنم باز این مطالب را بخوانید .

آنچه باعث درج این موضوع شد تاثیراتی بود که فیلم راز در زندگی من گذاشت.

انشالله بزودی فایل فشرده صوتی فیلم راز را هم برای دانلود در اختیارتان قرار خواهم داد.

       شما می توانید هرچه که می خواهید باشید یا انجام دهید ویا داشته باشید،مهم نیست که چقدر بزرگ باشد.

روش بکار گیری این راز راه رسیدن به تمام خواسته ها است.

در فیلم راز قانونی به نام "قانون جاذبه"مطرح میشود

اگر شما در یک گرفتاری و مشکل غرق شده اید و دائما به آن مشکل می اندیشید ،در حقیقت شما زمینه افزایش آن مشکل را فراهم کرده اید.

راه حل خیلی ساده است:

                           "  افکار خود را از آنچه که نمی خواهید به سمت آنچه را که می خواهید     

                         برایتان اتفاق بیفتد تغییر دهید."

بر اساس قانون جاذبه اگر شما به آنچه که دوست دارید که اتفاق بیفتد ،در مرحله اول فکر کنید و سپس آن را احساس کنید ،یعنی باور کنید که به خواسته تان رسیده اید و شادی و لذت را درونتان احساس کنید شما به هدف خود بسیار نزدیک شده اید.و تمام شرایط را برای رسیدن به آن ایجاد کرده اید و بر اساس قانون جاذبه به آن خواهید رسید.

این موضوع شاید باور نکردنی باشد ولی واقعا امکان پذیر است.

ادامه دارد.......

  چه زیبا زیستی که پایان انتظار سبزت سرخی خونت بود.

پایان تو حقا که پایان نبود.

بلکه آغاز بود برای رسیدن و رساندن

دستهایی که محتاج دستگیری و قلبهایی که در انتظار توجه و نوازش اند

مدتها بود که از سوختن در تاریکی و سیاهی ها رنج میبردم

و هر بار که به دنبال نور می رفتم وسوسه خواب شوق حرکت را از قلبم می ربود

تا بدانجا که تو آمدی در پهنه قلبم و در این طوفان وحشت زا تو را دیدم

اولین چیزی که مرا مسحور و شیفته تو کرد، زیبایی و لذت سوختن در نگاه تو بود

دیدم که رنج و بلا آنگونه که می گویند زشت نیست

فهمیدم که راز زندگی و مفهوم حیات در آرام نشتن به گوشه ای برای به حدکثر رساندن لذات و راحتی ها نیست

دانستم ، آنها که به دنبال لذت و راحتی می دوند کمتر به آن می رسند، زیرا که ندانسته رنجها را به جان می خرند تا شاید روزی آرامشی!

و نهایتشان مرگی خاموش!

تو به من آموختی زیباترین زیستن را.

آنجا که با تمام وجود و اختیار به لذات و تمعتعات حیات دست رد میزنی و خود را به دامان حرمان و تنهایی و درد می افکنی و بلا و مصیبت را به جان می خری تا شاید ذره ای از درد محرومان بکاهی و رنج آنان را به دوش کشی.

این است حیات تو

و این نگاهی است که بسیاری از مردمان روزگار از آن بی خبرند و حتی آن را انکار می کنند.

آنها گم گشتگانی هستند که زیستن را به بهای خاموشی خریده اند و انگونه که تو گفتی اسیر و برده حوادثند.

بگذار تا بگویند.

بگذار تا هرچه می خواهند در آن تاریک سرایشان بگویند و هرچه را که نمی بینند حقیرانه تفسیر کنند .

چه خواهند گفت ان هنگام که صبح روشنایی از پس شب تار طلوع کند؟؟

دریافت فایل صوتی متن